| Nüfus | ≈ 2,7 milyon (il), Türkiye’nin 5. büyük ili |
| İlçe sayısı | 19 (5’i büyükşehir merkezinde: Muratpaşa, Konyaaltı, Kepez, Aksu, Döşemealtı) |
| Kıyı uzunluğu | 640 km |
| Güneşli gün | Yılda ≈ 300 |
| Ziyaretçi | Yılda 16 milyondan fazla yabancı turist |
| Mavi Bayrak | Türkiye’de en çok Mavi Bayraklı plaja sahip il (200’den fazla) |
| Saat dilimi | UTC+3 (yıl boyu) |
| Kuruluş | MÖ 2. yy, Bergama Kralı II. Attalos – “Attaleia” |
Coğrafya
Antalya, Toros Dağları’nın denize dik indiği Akdeniz kıyısında uzanır. Batıda Beydağları (Tahtalı 2.365 m), kuzeyde Toroslar’ın yaylaları, doğuda Manavgat ve Alanya ovaları. Şehir merkezi 20–40 m yüksekliğindeki traverten falezler üzerine kurulmuştur; bu yüzden Kaleiçi’nden denize sadece liman üzerinden inilir. Karstik yapı sayesinde il, şelaleler (Düden, Kurşunlu, Manavgat), mağaralar (Karain, Altınbeşik, Damlataş) ve yer altı nehirleri açısından zengindir.
İklim
Tipik Akdeniz iklimi: sıcak-kuru yazlar (Temmuz ortalaması 28 °C, günlük maksimum 34 °C), ılık-yağışlı kışlar (Ocak ortalaması 10 °C). Yıllık yağışın çoğu Kasım–Şubat arasında düşer. Deniz suyu Mayıs’tan Kasım’a 20 °C üzerinde kalır. Aynı gün içinde Saklıkent’te kayak yapıp Konyaaltı’nda yüzmek Mart ayında mümkündür.
Şehrin ruhu
Antalya; Yörük göçerlerinin yaylacılık geleneği, Kaleiçi’nin Rum-Osmanlı mahalle dokusu, 1950’lerden sonra Anadolu’nun dört yanından gelen göçmenler ve 1980’lerde başlayan turizm patlamasının karışımıdır. Portakal bahçeleri, çarşı kahveleri, falezlerdeki gün batımı ve denizle dağın bu kadar yakın olması şehrin karakterini oluşturur. Antalya aynı zamanda Türkiye’nin seracılık ve narenciye merkezidir.